Bragolin is het duistere post-punk/darkwave-project van Edwin van der Velde, waarin de sfeer van meerdere decennia samenkomt. Denk aan baritongitaren, synths en drummachines uit de jaren ’80, dromerige shoegaze-gitaren uit de jaren ’90 en sfeervolle orgels uit de jaren ’60 en ’70. De teksten ademen de sfeer van post-apocalyptische werelden en horrorfilms.
Het debuutalbum I Saw Nothing Good So I Left (2018) zette Bragolin direct op de kaart. De single Into Those Woods groeide uit tot een moderne darkwave-klassieker met inmiddels meer dan 10 miljoen streams wereldwijd. Het album werd geproduceerd door Van der Velde samen met Isolde Woudstra en gemixt door René Jongeneelen, bekend van het Dutch Wave-project Zwarte Poëzie. In 2019 volgde de collaboration met Adam Tristar op het album Let Out The Noise Inside.
Met bijna 100 shows op de teller speelde Bragolin op toonaangevende festivals als WGT, Amphi, Cold Hearted, Extramuralhas en Kalabalik, en tourde daarbij ook door Zuid-Amerika. Sinds 2020 vormt Van der Velde samen met synthspeler Edwin Daatselaar een krachtige live-duo.
Begin 2026 verschijnt het nieuwe album I Don’t Like What It Does To Me, dat stap voor stap met nieuwe releases zal worden onthuld. Bragolin staat klaar voor een nieuw, donker hoofdstuk.
Support door 32 Ohm
32 Ohm is een post-punk / electroband uit de Mijnstreek op de grens van Nederland, België en Duitsland – een regio waar invloeden van acts als Kraftwerk en Siglo XX nog altijd doorklinken. Die erfenis hoor je terug in hun sound: pulserende synthesizers, rauwe gitaren, een stuwende ritmesectie en donkere zang in het Duits en Engels.
Met jarenlange podiumervaring speelde 32 Ohm op podia en festivals in Nederland, België en Duitsland, en deelde de band het podium met onder meer Customs, The Bollock Brothers en Clan of Xymox. Hun single Soulcrusher (2026) – Indie Disc van de week bij IndieXL – vat hun stijl perfect samen: ijzige synths, vervormde gitaren en rauwe teksten over vervreemding, doorzettingsvermogen en de snel veranderende wereld. 32 Ohm noemt die mix van ernst en ironie zelf treffend “post-Weltschmerz.”
Foto's: Marc Bogman
